In maart 2004 besloten we dat we graag wilden gaan proberen om een kindje te maken. Ruim een jaar later was er nog geen zwangerschap en zijn we in juli 2005 door de huisarts doorverwezen naar de fertiliteitsafdeling het AMC in Amsterdam, het CVV.

 

We konden daar half augustus 2005 terecht en de basistests werden zowel bij mij als bij mijn partner uitgezet. Eind september waren alle uitslagen binnen en vertelde de arts dat er geen enkel spermazaadje in mijn partners lozing was gevonden. Wat was dat schrikken!! Helemaal niets! Niet verzwakt zaad of weinig zaad. Gewoon niets! Onze wereld leek in te storten. We hadden dus een jaar lang 0% kans gehad! Wat een desillusie.

 

Gelukkig kon de arts onze schrik nuanceren en gaf aan dat ze op zoek zouden gaan naar de oorzaak, bijvoorbeeld spataderen in de bal. Ook werd er nog sperma opwerkingstest (SOT) gedaan om te kijken of er écht niets te vinden was. Op ons verzoek werd ook nog getest of de sperma niet in zijn blaas terecht kwam. Immers, de hormonale waarden waren oké (dus er zou aanmaak moeten zijn).

 

Ondertussen liep mijn partner ook bij de uroloog/gastroenteroloog voor darmproblemen. Tussen neus en lippen door had hij laten vallen dat we ook een kinderwens hadden en dat er geen sperma was geconstateerd. De uroloog deed even een lichamelijk onderzoekje (lo) en binnen een paar seconden had de desbetreffende uroloog gediagnosteerd dat de zaadleiders bij mijn partner niet zijn aangelegd!! Wat waren we blij dat er nu een oorzaak was gevonden en dat het een naam had: CBAVD (zie links)! En wat waren we boos op de artsen van het CVV, die zowel bij het reguliere lichamelijk onderzoek als op de echo de feiten over het hoofd hadden gezien!

 

Toevallig zouden we een dag later de uitslagen van de aanvullende onderzoeken van het CVV bespreken. De uroloog gaf een briefje mee voor de artsen daar, zodat zij ook zouden weten van de geconstateerde CBAVD. De arts was opgelucht, want zoals inmiddels te verwachten was, was er niets uit de aanvullende onderzoeken gekomen. Hij gaf aan dat afwezigheid van de zaadleiders te maken kan hebben met een afwijking op het 7e chromosoom. Het chromosoom dat bij 2 bepaalde afwijkingen de ziekte CF (Cystic Fybrose) kan veroorzaken. Hij stuurde ons door naar de afdeling erfelijkheidsonderzoek.

 

We deden navraag in de familie en er bleek een familielid te zijn met één mutatie op het CF-gen. De R117H. Hierdoor gingen wij er min of meer van uit dat bij mijn partner dus minimaal één (de R117H) en mogelijk twee mutaties op het CF-gen gevonden zouden worden. We vielen dan ook steil achterover toen bleek dat er helemaal niets uit het onderzoek kwam!!  

 

Dat was goed nieuws in de zin dat daarmee de kans op een kindje met de ziekte CF vrijwel was uitgesloten (ik had ook meteen een test laten doen en ook daar werd geen mutatie geconstateerd). Echter, de oorzaak van de afwezigheid van zaadleiders bij mijn partner bleef onverklaard.

 

Door de uitslagen van het erfelijkheidsonderzoek waren alle randvoorwaarden verzameld om naar het UMCN St Radboud in Nijmegen doorgestuurd te worden. In Nijmegen mogen ze namelijk als enige ziekenhuis in Nederland puncties doen in de bijbal om te kijken of er sperma is en deze vervolgens ook gebruiken voor ICSI.

 

Na een afrondend gesprek bij het CVV werden we in maart 2006 doorverwezen naar Nijmegen, waar we half april 2006 terecht konden. Na wat verwarring over de gegevens van het AMC bij urologie, werden we half mei op de wachtlijst geplaatst voor de PESA, de punctie van de bijbal om te kijken of er bewegend sperma aanwezig is. Helaas liet de PESA langer op zich wachten dan de aangegeven 8 tot 10 weken. Maar na vier en een halve maand vond eind augustus 2006 de PESA plaats.

 

De uitslag van de PESA viel ons in eerste instantie tegen. Tot dan toe hadden alle artsen immers volmondig gezegd dat ze er bijna zeker van waren dat er zaad werd aangemaakt, omdat de hormoonbalans er normaal uitzag (hormonen zorgen voor de aanmaak van sperma). Echter tijdens de punctie bleek dat er inderdaad heel veel sperma werd aangemaakt, alleen dat er maar zeer weinig sperma bewoog. Op zich heel logisch natuurlijk: als het niet via een normale manier weg kan (ejaculatie), maar via het bloed moet worden opgenomen, dan raakt de bijbal vol en raken de spermazaadjes in de verdrukking en kunnen ze niet of nauwelijks meer bewegen. Er werden dus weinig bewegende zaadcellen gevonden. Te weinig om in te vriezen, maar gelukkig voldoende voor ICSI.

 

Dus al met al was dat goed nieuws! We konden door. Omdat we door de PESA wachttijd bovenaan de wachtlijst stonden, zaten we binnen anderhalve week op het Pre-IVF spreekuur. We kregen uitleg over de stappen in de behandeling die in totaal zo'n twee maanden duurt. Ook kon ik oefenen met het spuiten. We mochten bij de eerst volgende ongesteldheid van start, die we zo rond 9 oktober 2006 verwachtten. Spannend! Op naar ons eigen kindje ...
Het leek net alsof we weer met de pil waren gestopt !

 

(1 november 2006)

Ook al waren de drie wachtweken zo om, nu gaat de tijd nog sneller: er zitten alweer 5 spuiten in mijn lichaam! Althans, de vloeistof van de spuiten!

 

Vrijdag moest ik beginnen. In Zwitserland dus. Dus hop, met zijn tweeën naar de badkamer bij mijn broer. Met trillende handjes (weet ik nog wel hoe het moet?!  )  frummelde ik de spuit richting mijn lijf. In eerste instantie wilde hij er absoluut niet in. Dat was een tegenvaller! In het ziekenhuis had ik het kunnen proberen en daar was het heel smoothly gegaan! Gelukkig was S. erbij en die zag dat ik mijn huidplooi (in mijn buik) niet goed vast had.
Toen was het een fluitje van een cent! 

 

De volgende dag was zo mogelijk nog mooier. We waren die dag naar Zurich en zouden dan meteen door naar Winterthur voor een dansvoorstelling. Dat betekende dat ik dus in een parkeergarage zou moeten spuiten ... Niet echt een relaxte plek. Door omstandigheden waren we ook nog wat aan de late kant. Hij moest er dus snel in. Ik vond me bij voorbaat al een held als het in één keer zou lukken. Dus wij de auto in en mijn broer en vriendin buiten laten staan. Al die tips van S. en mijn broer die ik vrijdag had gekregen hielpen, want het was in één keer raak. : junkie me, zo in een parkeergarage!!

 

Inmiddels draai ik er natuurlijk mijn hand niet meer voor om: ontsmetten, openen, tikken (ontluchten) en hup de spuit erin. S. kijkt steeds iedere dag vol liefde en bewondering toe. Toch een beetje het gevoel dat we het samen doen! Al met al valt het me tot nu toe reuze mee. Ik dacht dat de psychische belasting zwaarder zou zijn. Je wordt er immers iedere dag mee geconfronteerd. Houden zo! 

 

Misschien vraag je je af wat ik nu precies aan het spuiten ben en waarvoor. In het volgende stukje meer  ...

(8 november 2006)

Hoi allemaal,

 

Nog een dagje en dan gaan we morgen weer naar Nijmegen voor de uitgangsecho.

Dan wordt gecontroleerd of de spuiten die ik nu zet goed hun werk hebben gedaan.

 

De spuit heeft de naam Decapeptyl en onderdrukt mijn eigen hormoonactiviteit. Dat wil zeggen dat de hypofyse (een klier in je hersenen) geen geslachtshormonen meer produceert. Dus er rijpt geen eitje en ook mijn baarmoeder houdt zich koest. Dat is goed, want dat geeft het ziekenhuis de gelegenheid om iedere stap in het proces zelf aan te sturen.

 

Morgen is de uitgangsecho en wordt bekeken of de Decapeptyl zijn werk goed heeft gedaan. Als dat zo is, dan kan ik 's avonds al starten met het zetten van een tweede spuit: Puregon.

 

Puregon is een follikel (eitjes) stimulerend hormoon. Het zorgt er dus voor dat er meerdere eitjes zich gaan rijpen. Normaal rijpt er in de natuurlijke cyclus maar één eitje, dus ik zal een dikke buik en een zeurderig gevoel gaan krijgen. Er wordt vocht aan mijn lichaam onttrokken, dus ik zal heel veel moeten gaan drinken om niet de hele dag met hoofdpijn te lopen én om geen overstimulatie te krijgen (stollingsstoornissen in het bloed, wat in ernstige gevallen kan leiden tot verstoring van de vitale functies).

 

Omdat ze niet weten hoe iedere vrouw reageert op de Puregon wordt vanaf de 9e dag een echo gemaakt om te kijken hoe de follikels zich ontwikkelen. Vaak moet je de volgende dag of de dag erop weer terugkomen voor een volgende echo. Dit komt heel nauw, omdat het natuurlijk niet de bedoeling is dat de eitjes uit zichzelf springen. Ze moeten worden opgezogen om te kunnen worden bevrucht.

 

Als de follikels een bepaalde omvang hebben wordt er een tijdstip afgesproken waarop de eitjes uit de follikels gehaald zullen worden. Precies 36 uur van te voren moet ik dan het "moeders-voor-moeders"-hormoon (pregnyl) gaan spuiten (eenmalig). Het spuiten van de Decapeptyl en Puregon is dan vervallen.

 

Op de dag dat bij mij de eitjes worden weggehaald, wordt bij S. later op de dag de zaadjes verkregen door de PESA. Nog diezelfde dag worden alle eitjes geïnsemineerd en in een broedkasje gezet. Daar blijven ze een dag of drie.

 

Ondertussen begin ik met het inbrengen van Progestan. Dit zijn capsules die ik een aantal keren per dag vaginaal moet inbrengen (getverderrie, doe mij dan maar een spuit). Dit om het baarmoederslijmvlies  in een zo goed mogelijke toestand te brengen en zo de kans op een succesvolle innesteling van het embryo te vergroten.

 

Na een dag of twee krijgen we een seintje of de geïnsemineerde eitjes zich goed delen en dus bevrucht zijn en het moment waarop de terugplaatsing zal plaatsvinden. In de regel is dat drie dagen na de punctie.

 

Na de terugplaatsing van het embryootje breekt het spannendste moment aan: de innesteling. Dat gebeurt in de volgende twee weken. Als ik tussendoor ongesteld word, betekent dat het embryo zich niet heeft genesteld. Word ik niet ongesteld, dan mogen we op de 15e dag een zwangerschapstest doen. Deze kan alsnog negatief uitvallen, omdat de ongesteldheid nog moet komen. Als de zwangerschapstest positief is (yeah!) dan is de kans op een doorgaande zwangerschap heel groot. Het is dan zaak om een afspraak voor een echo te maken drie weken later. Dan wordt gekeken of er ook hartactiviteit is en of het geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap is.

 

En als die echo ook positief is, dan zijn we echt officieel zwanger!! En anders gaan we na een rustperiode het gewoon weer opnieuw proberen.

 

Nou, dat was het wel in het 'kort'. Hiernaast vind je het agendaatje. Dat is pas 'kort'

(15 november 2006)

Alweer de 6e Puregonspuit vanavond. Ook dit valt me alles mee. Kennelijk ben ik niet zo vatbaar voor al dat kunstmatige gerommel in mijn lijf!

 

Oké, ik voel wel wat. Sommige dagen heb ik een zwaar hoofd, alsof er watten in zitten. En al te fanatiek oefeningen doen of sporten, zit er ook niet in (duizelig). En ik slaap in blokjes van een paar uur. Dat schijn je ook te doen als je zwanger bent. Alvast wennen aan de drie-uurlijkse voeding ofzo. Dat had wel uit mogen blijven ... 

 

Maar verder ... gaat alles goed. Veel drinken en dan hoop ik het te redden! Het valt me dus reuze mee!

 

doeg

(19 november 2006)

Gisteren was het zover: naar Nijmegen voor de eerste vervolgecho. De echo waarbij ze de omvang van de groeiende eiblaasjes opmeten en kijken naar de dikte van de baarmoederwand. Op basis daarvan wordt een vervolgstap bepaald.

 

We waren vrijdagavond naar mijn ouders gegaan, omdat mijn vader jarig was. Dat maakte dat de echo op zaterdag eigenlijk heel goed uitkwam. We zijn dus bij hen blijven slapen, zodat we ruim een uur minder reistijd hadden dan normaal!

 

Dus zondagochtend om 7 uur op (ipv om 7 uur in de auto!) om naar Nijmegen te vertrekken. Mijn ouders waren zo lief om ook op te staan en een ontbijtje te verzorgen en ons succes te wensen!

 

In het UMCN kon je een kanon afschieten. Er waren wel patienten, maar maar alle andere afdelingen waren gesloten. Evenals alle koffiecorners en winkeltjes.

In de wachtkamer van onze afdeling was er dan ook een stel die het met een Snicker moest doen als ontbijt (nachtdienst gehad). Ook kwam dat stel (de man) een collega met zijn partner tegen. Dat lijkt me raar ... kom je een collega of andere vage bekende tegen: 'oh, dus bij jullie lukt het ook niet?!'. Zeker voor mannen (en hun trots) ongemakkelijk. Maar de heren droegen het fier.

 

Vandaag hadden we een arts die de echo deed. Geef mij maar de nurse-practioners, want die zijn veel rustiger en aardiger. Deze vrouw keek ons niet eens aan. Was alleen maar bezig met zo snel mogelijk haar werk doen.

 

Dus hop, daar ging de staaf weer in mijn schede (ik kan het niet helpen, maar ik moet altijd aan zo'n electrostaaf voor varkens denken als ik dat ding zie ...). Het baarmoederslijmvlies was goed aan het groeien. En ook de eiblaasjes groeien. Wat langzaam, maar vrij regelmatig. Dus ook dat zag er goed uit! Binnen 10 minuten was het weer klaar en stonden we met een  afspraak voor maandag weer buiten.

 

Zelf heb ik de indruk dat ik dinsdag ook weer voor een echo moet en dat daarna de afspraak voor de punctie gemaakt gaat worden. Dan komen we uit op 23 november. Dat moet wel onze geluksdag zijn, want dan is een van mijn beste vriendinnetjes jarig .

 

Wel wordt het nu wat zwaarder.  Ik voel mijn buik nadrukkelijker en moet sneller naar de wc, want al die eitjes (één cm gemiddeld en dat keer 20 ...) drukken tegen mijn blaas aan. Verder ben ik emotioneler. Het wordt nu toch wel echt spannend ...

Maar ja, dat laat ik maar lekker over me heen komen.

 

Net zoals de gelukswaterlanders trouwens, zoals vanochtend. Toen ik alle lieve kaartjes van mijn collegaatjes las. Omdat het afdelingsuitje gisteren in het teken stond van het afscheid van elkaar (we gaan in twee aparte afdelingen verder), hadden we allemaal een kaartje voor elkaar geschreven om elkaar iets te zeggen, mee te geven oid.

 

Natuurlijk weet je wel waar je kracht ligt als mens en als professional, maar het is superfijn om dat terug te lezen. Evenals die lieve woorden om ons geluk te wensen bij onze wens een kindje te krijgen! Dus bij ieder kaartje moest ik even een hug van S. hebben. Om ten slotte bij mijn eigen kaartje (ik dacht: waarom zou ik mijzelf niets toewensen) het echt te kwaad te krijgen. Effe lekker gebruld. Dat ik het spannend vind en dat ik zo graag met andere dingen bezig zou zijn, dan met dit traject. Dat  ik wenste dat we gewoon een 'wippie' hadden kunnen maken en dat we dan happy zwanger waren geweest. Dat had zoveel verdriet en energie gescheeld.

 

Maar na die huilbui voelde ik me weer lekker en vol vertrouwen. Daarom is huilen ook zo fijn: het lucht gigantisch op en geeft weer ruimte.

 

Fijne zondag nog allemaal!

liefs

(20 november 2006)

Vandaag weer vroeg op om naar Nijmegen te gaan voor de tweede vervolgecho.

We waren veel te vroeg (files vielen reuze mee, we waren voor de hausse uit), dus nog tijd voor kopje koffie en thee. Lekker! Dus dat vroege vertrekken houden we er maar in!

 

Supertrots was ik toen Leny, de nurse-practitioner die de echo uitvoerde, vertelde dat mijn baarmoederslijmvlies een superkwalificatie kreeg. Op de één of andere manier had ik daar aan getwijfeld, omdat ik altijd zo'n zware menstruatie heb en mijn conditie (en dus de doorbloeding), gezien de afgelopen maanden, behoorlijk slecht is.

 

Ook de eiblaasjes waren netjes gegroeid. Gelukkig is de explosie (waar ik een verhoogd risico voor heb gezien het hoge aantal eiblaasjes) uitgebleven.

 

Zoals verwacht waren ze nog niet groot genoeg om de punctiedatum te kunnen afspreken, maar ze waren wel gegroeid. Waarschijnlijk gaan er een stuk of 10 het redden om mooie eitjes op te kunnen leveren. Dus ook dat deel van mijn lichaam doet precies wat het moet doen!

 

Nadat we de afspraak voor de volgende vervolgecho hadden gemaakt, namen we afscheid van Leny. Zegt ze: "nou, succes met broeden". Dus wij: "wat?!" om meteen in lachen uit te barsten! Oh nee hè, nu heeft S. weer nieuwe voeding voor een bijnaam . Dus vanaf nu ben ik zijn chicky. Lekkere chicky zelfs. Gelukkig doet het woord 'chicky'  me meer aan een 'lekker ding' dan aan 'kip' denken ....

 

Groetjes